La nàssita de un fiol - Ademar Lizot

Clica qua par asoltar/scaricar el àudio.

Testo - Ademar Lizot
Narassion - Jaciano Eccher
Revision (ntel libro) - Loremi Loregian Penkal e Juvenal dal Castel




La nàssita de un fiol


El zera un giorno fredo, de quei meso ingelai, meso piovesina, quando ze nassesta la mia sorelina. Nostra mama sempre la contea che, in quela matina, la nébia la ga durà squasi fin el mesdì. Al s-ciarir del di, la ga scominsià a sentir i forti dolori del parto.

Intanto che el pupà, a caval, el partia in serca dela levatrisse, in silénsio la mama la preghea:

— Santantoni, par carità, fà el mio Toni ritornar presto con la levatrisse!

El zera luni, vinti nove de maio del quaranta quatro. El giacheton e el capel de ala granda lo difendea del fredo e, el so caval, un baio de fedùcia e rivador, el fea saltar falive dele feradure.

— Avanti, avanti, caro amico, sbrega al meso questa nébia gelada che, nte un s-ciantin, ritornemo con la comare Pierina!

— Comare, scusa la vìsita fora de ora, ma son vignesto cossì bonora, parchè l’è drio rivar nantro bambin e la me Gìgia la ze drio patir quei dolori, che solche le done le ga forsa de suportar.

— Sté calmo compare che, nte un s-ciantin, gavemo de rivar.

Dopo passà un tempo:

— Eco, semo rivadi, adesso pòrteme qua l’àqua calda e i strassi bianchi e ti, cara Gìgia, te racomando de star tranquila, parchè el bambin l’é ben postà. Presto, el ga de spontar fora e con la vècia fòrbese el cordon del bunìgolo go de taiar!

— Vèrgine Maria, l’è una bambina, belìssima, pròpio perfeta.

— Gràssie, gràssie infinite al Signor Dio!

Intanto che la levatrisse la ghe dea el primo bagno ala toseta, la mama, se anca sfinia, la ridea de felissità.

Là in torno, i visigni, contenti, i disea:

— La Gìgia la ga una bambina, con un bel bochin e un bel nasin, Leonilda ze el so nome!

In sei mesi, la se ga slevada come le orchìdie del giardin dela Nona e la ga parlà e caminà vanti dela seconda fiorada del vignal del Nono. Alora, ntel paesel dela Linha Bonita, su par i monti dela Serra Gaúcha, nissun gavea mai visto na toseta cossì incantadora, con la pel ciara dei Lisot e i cavei e òcii negri dei Arrosi.

Ntel trascorso dela so vita, sempre bela e elegante, la ze diventada una mama sensìbile e afetuosa, una Nona che ga acoliesto tuti quanti in so teneressa e, una bisnona che ga insegnà a noantri el senso dela parola degnità.


O nascimento de um filho




Fazia um dia frio, semelhante aos que têm geada, com leve garoa, quando nasceu nossa querida irmãzinha. Nossa mãe sempre contava que, naquela manhã, a neblina permaneceu aproximadamente até ao meio-dia. Foi ao amanhecer que ela começou a sentir as fortes dores do parto.

Enquanto o pai, a cavalo, partia em busca da parteira, a mãe em silêncio rezava:

— Santo Antônio, por caridade, faça o “meu Antonho” retornar logo com a parteira!

Era segunda-feira, 29 de maio de 1944. O poncho e o chapéu de aba larga defendiam-no do vento gelado e, o seu cavalo, um baio de confiança e agilidade, fazia saltar faíscas dos rompantes das ferraduras.

— Avante, avante, meu amigo, rasgue essa névoa gelada ao meio que, em instantes, retornaremos com a comadre Pierina!

— Comadre, perdoe-me a visita fora de hora, mas se cheguei assim sem demora, é porque está para nascer uma criança e minha Luiza está com aquelas dores, que só as mulheres podem suportar.

— Fique calmo compadre, que em pouco tempo chegaremos!

Depois de algum tempo:

— Pronto, chegamos, agora tragam-me água quente e os panos brancos e você, comadre, fique tranquila, pois a criança está na posição correta para o nascimento. Brevemente nascerá e com minha velha tesoura o cordão umbilical vou cortar!

— Virgem Maria, é uma menina, belíssima e plena de formosura.

— Obrigado, muito obrigado meu Deus!

Enquanto a parteira dava o primeiro banho na recém-nascida, a mãe, embora exaurida, sorria de felicidade.

Nas redondezas, os vizinhos, alegres, exclamavam:

— A Luiza tem uma criancinha, com uma linda boquinha e um delicado narizinho, com nome de Leonilda!

Passados os seis primeiros meses, ela cresceu como as orquídeas do jardim da vovó, caminhou e falou antes da segunda floração das uvas do vovô.

Então, nos arredores da localidade de Linha Bonita, situada nos altos da Serra Gaúcha, jamais se viu uma criança tão encantadora, com a “pele clara dos Lisot” e os cabelos e olhos “negros dos Arrosi”.

No transcurso da vida, sempre elegante e bela, tornou-se uma mãe sensível e afetuosa, uma avó que acolheu a todos em sua ternura e uma bisavó que nos ensinou o sentido da palavra dignidade.


Comentários