Clica qua, par ascoltar/scaricar el àudio.
Ghe raconto del nono Fioravante, quel che el zera paron de un fusca gialdooro che, là par i ani 80, el zera de star ntela località de Santa Gema, nte na bela casa de sassi e matoni, col posso de àqua cristalina e na pìcola e bela cantina. De età, el gavea depì de 70, ma el dimostrea meno de 60. Cola so baretina Siciliana in testa, el so viso e mostàcii meso rossi e òcii celesti e boni, el zera un vero nono talian che, fin i brasiliani i lo ciamea de “Nono”.
Par tanti ani el ga fato el sofero de camignon, prima con un Ford modelo 38 e dopo col Chevrolet 59. Fin che, ntel ano de 1972 el se ga pensionà, el ga vendesto fora el camignon e el se ga comprà el so fusca, cole strisse bianche ntei penei, de color gialdooro, lustroso come na polenta de mìlio novo. Nte quel medésimo ano, el primo viàgio l'è stà ala sità de Caxias do Sul, ndove el ga participà dela festa dela ua. Pròpio quela che la ga marcà la prima trasmission in color dela television brasiliana.
El so gialdooro, al sabo dopo mes'dì lo portea in serca dela bodega, ala doménega de matina ala ciesa, na volta al mese visitar amici, parenti e ala sità par ricever i soldi dela pension. Però, in tuta quela region, quando ntei giorni de piova forte, nte una situassion d`emergensa, tochea de menar un malà al ospedal, solche lu e so Fusca, i zera boni de infrontar la corentesa del rieto e passar sensa rìs-cio de sfondar par sora del fango de stradete de tera.
Ntela ofissina mecànica, intanto che i ghe cambiea el oio dele 1300 silindrade del motor, el molea par ària na fumana del so sìgaro e bevea el simaron. Nte quei momenti, quando capitea un tosatel a vender rapadure o mandolini, el ghe comprea tuto quel che gavea ntel sestin, par dopo distribuir a ogniun dei laoradori.
Là par i ani 90, vanti de partir, el ga racomandà ai so fioi de mai vender el so gialdooro che, adesso el ze stassionà nte na granda garage, ndove ghe fà compagnia a moderne e potente camignonete. Ma se anca el ze un vecieto con depì de 50 ani, ntei giorni de piova forte, ancora solche lu el ze bon de infrontar la corentesa del rieto e de passar par sora del fango dele brute stradete sensa el rìs-cio de sfondar.
Pensàndoghe ben, l'è fin un pecà che, di de incoi se fà tanta fadiga de trovar òmeni come el nono Fioravante Bertoto e no i fà pì automòbile come el so valente gialdo polenta.
Lhes conto do Sr. Fioravante, aquele que tinha um fusca amarelo-ouro que, lá pelos anos 80, residia na localidade de Santa Gema, numa bela casa de alvenaria, com ampla varanda, com poço de água cristalina e pequena, mas bela, cantina. De idade, tinha mais de 70 anos, mas aparentava menos de 60. De boné estilo siciliano, rosto e bigode puxados para o vermelho, era um autêntico vovô italiano que até os brasileiros o chamavam de ‘Nono’.
Por muitos anos, trabalhou como motorista de caminhão. Primeiro com um Ford modelo 38 e depois com um Chevrolet 59. Até que, em 1972, se aposentou, vendeu o caminhão e comprou seu fusca, de faixas brancas nos pneus, cor amarelo-ouro, lustroso como polenta de milho novo. Na primeira viagem, foi à cidade de Caxias do Sul participar da festa da uva, aquela que marcou a primeira transmissão a cores da televisão brasileira.
O amarelo-ouro, nos sábados à tarde, o levava à bodega e, nas manhãs de domingo, à Santa Missa. Uma vez ao mês, ia visitar amigos e parentes e à cidade para receber o dinheiro da aposentadoria. Também, tantas vezes, quando, nos dias de enxurrada feia, em uma situação de emergência, conduzia um doente ao hospital; só o fusca conseguia passar pela sanga cheia e pelos atoleiros das estradinhas de chão batido.
Na oficina mecânica, enquanto trocavam o óleo das 1300 cilindradas do motor, fumava um cigarro palheiro e bebia chimarrão. Naqueles momentos, se aparecia algum menino vendendo rapadura e amendoim, comprava todo o estoque e distribuía ao pessoal.
Dizem que, lá pelos anos 90, antes de partir, pediu aos filhos que jamais vendessem o fusca que, agora, permanece estacionado numa grande garagem, onde modernas e potentes caminhonetes lhe fazem companhia. Mas, embora seja um velhinho com mais de 50 anos, nos dias de enxurrada feia, só ele consegue enfrentar a correnteza da sanga cheia e passar sem atolar nas estradas de chão batido.
Pensando bem, é até um pecado que, hoje em dia, não se vejam mais homens como o nono Fioravante Bertoto e não se fabriquem mais automóveis como o seu valente amarelo-polenta.
Ghe raconto del nono Fioravante, quel che el zera paron de un fusca gialdooro che, là par i ani 80, el zera de star ntela località de Santa Gema, nte na bela casa de sassi e matoni, col posso de àqua cristalina e na pìcola e bela cantina. De età, el gavea depì de 70, ma el dimostrea meno de 60. Cola so baretina Siciliana in testa, el so viso e mostàcii meso rossi e òcii celesti e boni, el zera un vero nono talian che, fin i brasiliani i lo ciamea de “Nono”.
Par tanti ani el ga fato el sofero de camignon, prima con un Ford modelo 38 e dopo col Chevrolet 59. Fin che, ntel ano de 1972 el se ga pensionà, el ga vendesto fora el camignon e el se ga comprà el so fusca, cole strisse bianche ntei penei, de color gialdooro, lustroso come na polenta de mìlio novo. Nte quel medésimo ano, el primo viàgio l'è stà ala sità de Caxias do Sul, ndove el ga participà dela festa dela ua. Pròpio quela che la ga marcà la prima trasmission in color dela television brasiliana.
El so gialdooro, al sabo dopo mes'dì lo portea in serca dela bodega, ala doménega de matina ala ciesa, na volta al mese visitar amici, parenti e ala sità par ricever i soldi dela pension. Però, in tuta quela region, quando ntei giorni de piova forte, nte una situassion d`emergensa, tochea de menar un malà al ospedal, solche lu e so Fusca, i zera boni de infrontar la corentesa del rieto e passar sensa rìs-cio de sfondar par sora del fango de stradete de tera.
Ntela ofissina mecànica, intanto che i ghe cambiea el oio dele 1300 silindrade del motor, el molea par ària na fumana del so sìgaro e bevea el simaron. Nte quei momenti, quando capitea un tosatel a vender rapadure o mandolini, el ghe comprea tuto quel che gavea ntel sestin, par dopo distribuir a ogniun dei laoradori.
Là par i ani 90, vanti de partir, el ga racomandà ai so fioi de mai vender el so gialdooro che, adesso el ze stassionà nte na granda garage, ndove ghe fà compagnia a moderne e potente camignonete. Ma se anca el ze un vecieto con depì de 50 ani, ntei giorni de piova forte, ancora solche lu el ze bon de infrontar la corentesa del rieto e de passar par sora del fango dele brute stradete sensa el rìs-cio de sfondar.
Pensàndoghe ben, l'è fin un pecà che, di de incoi se fà tanta fadiga de trovar òmeni come el nono Fioravante Bertoto e no i fà pì automòbile come el so valente gialdo polenta.
Amarelo ouro - Tradução do texto
Lhes conto do Sr. Fioravante, aquele que tinha um fusca amarelo-ouro que, lá pelos anos 80, residia na localidade de Santa Gema, numa bela casa de alvenaria, com ampla varanda, com poço de água cristalina e pequena, mas bela, cantina. De idade, tinha mais de 70 anos, mas aparentava menos de 60. De boné estilo siciliano, rosto e bigode puxados para o vermelho, era um autêntico vovô italiano que até os brasileiros o chamavam de ‘Nono’.
Por muitos anos, trabalhou como motorista de caminhão. Primeiro com um Ford modelo 38 e depois com um Chevrolet 59. Até que, em 1972, se aposentou, vendeu o caminhão e comprou seu fusca, de faixas brancas nos pneus, cor amarelo-ouro, lustroso como polenta de milho novo. Na primeira viagem, foi à cidade de Caxias do Sul participar da festa da uva, aquela que marcou a primeira transmissão a cores da televisão brasileira.
O amarelo-ouro, nos sábados à tarde, o levava à bodega e, nas manhãs de domingo, à Santa Missa. Uma vez ao mês, ia visitar amigos e parentes e à cidade para receber o dinheiro da aposentadoria. Também, tantas vezes, quando, nos dias de enxurrada feia, em uma situação de emergência, conduzia um doente ao hospital; só o fusca conseguia passar pela sanga cheia e pelos atoleiros das estradinhas de chão batido.
Na oficina mecânica, enquanto trocavam o óleo das 1300 cilindradas do motor, fumava um cigarro palheiro e bebia chimarrão. Naqueles momentos, se aparecia algum menino vendendo rapadura e amendoim, comprava todo o estoque e distribuía ao pessoal.
Dizem que, lá pelos anos 90, antes de partir, pediu aos filhos que jamais vendessem o fusca que, agora, permanece estacionado numa grande garagem, onde modernas e potentes caminhonetes lhe fazem companhia. Mas, embora seja um velhinho com mais de 50 anos, nos dias de enxurrada feia, só ele consegue enfrentar a correnteza da sanga cheia e passar sem atolar nas estradas de chão batido.
Pensando bem, é até um pecado que, hoje em dia, não se vejam mais homens como o nono Fioravante Bertoto e não se fabriquem mais automóveis como o seu valente amarelo-polenta.

Comentários
Postar um comentário
Gostou?Comente aqui e se possível inscreva-se.