PREGAR EL ROSÀRIO - par Fábio Dalló


Clica qua par ascoltar/sbassar el àudio.




PREGAR EL ROSÀRIO - par Fábio Dalló


La me nona, poareta, che adesso la ze in paradiso, la gavea una fede in Dio che non se pol spiegar. Zera sempre con la corona in man. Êla disea che pregar el rosàrio in fameia ze pestar ntel scalin che porta al paradiso.

Mi ricordo tante olte che, quando una persona partiva de questo mondo, fra le so man zera el rosàrio, la sicuressa dela so identità cristiana. La corona zera un strumento santo che se trovea ntele scarsele dei preti, frati, móneghe e tanti altri. Anca picada su la testiera del leto, zera lì che aspetea la nona, che prima de dormir la catea in man e, col nono, la girava fra le Ave Marie e el Pare Nostro.

Ma quando mi, me fradel e tuta la fameia (ma fa tempo, sai), al fin dela giornata del laoro, sentiva el nono che, meso cativo, ciamea noantri par pregar, i savea che zera rivada l'ora. Ma varda che non se podea gnanca sufiar un poco forte, far qualche scherzo ntea preghiera, parché, dopo finir el rosàrio, certamente una guera saria fata. Non se podea ghanca móverse. Gh'nera de quei che se indenociava davanti a una carega postada in torno a la tàola dea cosina par pregar.

Con un segno dea Santa Crose, se scominsea el primo mistero, quelo che contempla l'anunsiassion del Àngelo a Maria, e suito vegnea le Ave Marie:

“Ave Maria, piena de gràssia, el Signor l'è con Vu, benedeta sia Vu fra le done, e benedeto l'è el fruto del Vostro ventre, Gesù.”

Dopo noantri, tuti insieme, rispondea:

“Santa Maria, madre de Dio, prega par noantri pecatori, ades e nea ora dea nostra morte. Amen.”

Mi vardea el nono, che insieme a la nona gavea anca lu un rosàrio, par vede se romai zera drio finir sensa desmentegar qualche preghiera. Alora stava sempre atento al giro che lu el ghe fea con le man. Pensa che, par noantri ancora putei, far quel laoro tuti i di zera un tanto faticoso.

In nome del Pare e del Fiol e del Spirito Santo. Amen.

Pronto, ze finio... se pol anca móverse adesso.


REZAR O ROSÁRIO

por Fábio Dalló

Minha nona, pobrezinha, que agora está no paraíso, tinha uma fé em Deus que não se pode explicar. Estava sempre com o terço nas mãos. Ela dizia que rezar o rosário em família é pisar no degrau que leva ao paraíso.

Lembro-me de muitas vezes em que, quando uma pessoa partia deste mundo, entre suas mãos estava o rosário, a certeza de sua identidade cristã. O terço era um instrumento sagrado que se encontrava nos bolsos de padres, frades, freiras e tantas outras pessoas. Também ficava pendurado na cabeceira da cama, esperando a nona, que antes de dormir o pegava nas mãos e, junto com o nono, o percorria entre Ave-Marias e Pai-Nossos.

Mas quando eu, meu irmão e toda a família (isso faz muito tempo, viu), no fim da jornada de trabalho, ouvíamos o nono, meio bravo, nos chamar para rezar, sabíamos que havia chegado a hora. E veja bem: não se podia nem soprar um pouco mais forte, nem fazer alguma brincadeira durante a oração, porque, depois que o rosário terminasse, certamente haveria uma guerra. Nem se podia mexer. Havia aqueles que se ajoelhavam diante de uma cadeira colocada ao redor da mesa da cozinha para rezar.

Com o sinal da Santa Cruz, começava o primeiro mistério, aquele que contempla a Anunciação do Anjo a Maria, e logo vinham as Ave-Marias:

"Ave Maria, cheia de graça, o Senhor é convosco. Bendita sois vós entre as mulheres, e bendito é o fruto do vosso ventre, Jesus."

Depois, todos nós respondíamos em coro:

"Santa Maria, Mãe de Deus, rogai por nós, pecadores, agora e na hora de nossa morte. Amém."

Eu olhava para o nono, que junto com a nona também tinha um rosário nas mãos, para ver se já estava quase terminando, sem esquecer nenhuma oração. Então eu ficava sempre atento ao movimento que ele fazia com as mãos. Imagine que, para nós, ainda crianças, fazer aquilo todos os dias era um tanto cansativo.

Em nome do Pai, do Filho e do Espírito Santo. Amém.

Pronto, terminou... agora já podemos até nos mexer.

Comentários