Clica qua, par ascoltar/scaricar el àudio.
Incoi, tante volte la gente pianze de pansa piena. Ne pianzemo se la pizza che gavemo domandà ritarda 15 minuti, ne pianzemo se toca pagar la tassa del auto de sento mila conti, ne pianzemo se la bira che ’l camarier ga portà no la ze tanto freda, se la internet va pian, se la bateria del telefonin bisogna cargarla tuti i dì, e anca ne pianzemo se ogni volta costa de pi far la carne tute le stimane.
Ma, in ciàcola con na fameia giorni indrio (link de sta intervista qua), intanto ne discorévano, ricordàvano le dificulta de na volta e el miràculo che le done fea par darghe de magnar ai fioi.
Mi, par esémpio, ricordo che sti ani in campagna, de merendin e anca de colassion, dale volte me mama indolsea aseo mescolà con àqua. No sò dir la misura giusta, ma penso che serca de un cuciaro de aseo par litro de àqua. Dopo la indolsea col sucro rosso, quel fato casa da noantri, e zera pronta la bevanda.
Se bevea sta bevanda che noantri ciamàvano de “vin dolso”, col pan puro, sensa una marmelada, sensa un butiro, sensa gnente. E, par dassar ancora tuto pi triste, no se gavea la eletricità. Alora, sta bevanda zera consumada al natural, fata con l’àqua dela fontana che la stea a pochi metri dela nostra casa.
Squasi sempre la mama fea questo, come merendin. Alora, stanchi de tanto laoro, là in colònia, bever el “vin dolso” zera motivo de felicità. Almanco noantri se sentea in tera par un per de minuti, e intanto se molea via la fadiga, se ristabilia la energia e se ciacolava fra noantri.
Incoi, pensarghe sora questo, par che no ze verità, par che semo drio esser imbroiadi par el nostro sarvel e che questo ze solche un ricordo de qualche scena de na pelìcula de drama. Ma là, ntel fondo dela nostra ànima, savemo che ze stà na vera e crudele realtà.
Ze fin un gran pecà lamentarse incoi quando ndemo a leto e la àrea condissionada no ze dela marca che fa manco bacan, o se la pizza che gavemo domandà ga vegnesto col sabor sbalià.
Hoje, muitas vezes a gente reclama de barriga cheia. Reclamamos se a pizza que pedimos demora 15 minutos, reclamamos se temos que pagar o imposto do carro de cem mil reais, reclamamos se a cerveja que o garçom trouxe não está tão gelada, se a internet está lenta, se a bateria do celular precisa ser carregada todos os dias e também reclamamos se, cada vez fica mais caro fazer churrasco toda semana.
Mas, em uma conversa com uma família dias atrás (link desta entrevista aqui), enquanto conversávamos, eles lembravam das dificuldades de antigamente e do milagre que as mulheres faziam para conseguir dar de comer aos filhos.
Eu, por exemplo, lembro que, antigamente no interior, para o lanche da tarde e às vezes também no café da manhã, minha mãe dissolvia vinagre misturado com água. Não sei dizer a medida exata, mas acredito que fosse cerca de uma colher de vinagre para cada litro de água. Depois ela adoçava com açúcar mascavo, aquele feito em casa por nós, e estava pronta a bebida.
Bebíamos essa bebida que nós chamávamos de “vinho doce”, com pão puro, sem uma geleia, sem uma manteiga, sem nada. E, para deixar tudo ainda mais triste, não tínhamos eletricidade. Então, essa bebida era consumida naturalmente, feita com a água da fonte que ficava a poucos metros da nossa casa.
Quase sempre minha mãe fazia isso como lanche. Então, cansados de tanto trabalhar, lá na roça, beber o “vinho doce” era motivo de felicidade. Pelo menos nós nos sentávamos ao chão por alguns minutos, e, enquanto isso, deixávamos o cansaço ir embora, recuperávamos a energia e conversávamos entre nós.
Hoje, pensando sobre isso, parece que não é verdade, parece que estamos sendo enganados pelo nosso cérebro e que isso é apenas uma lembrança de alguma cena de um filme de drama. Mas, lá no fundo da nossa alma, sabemos que foi uma realidade verdadeira e cruel.
Hoje, chega a ser um grande pecado reclamar quando vamos para a cama e o ar-condicionado não é da marca que faz menos barulho, ou se a pizza que pedimos veio com o sabor errado.
Oggi, molto spesso ci lamentiamo a pancia piena. Ci lamentiamo se la pizza che abbiamo ordinato tarda 15 minuti, ci lamentiamo se dobbiamo pagare la tassa di un'auto da centomila euros, ci lamentiamo se la birra che il cameriere ci ha portato non è abbastanza fredda, se internet è lento, se la batteria del cellulare deve essere caricata ogni giorno e ci lamentiamo anche quando, ogni volta, diventa più costoso fare una grigliata ogni settimana.
Ma, durante una conversazione con una famiglia, alcuni giorni fa (link a questa intervista qui), mentre parlavamo, loro ricordavano le difficoltà di un tempo e il miracolo che le donne facevano per riuscire a dare da mangiare ai propri figli.
Io, per esempio, ricordo che, un tempo, in campagna, per la merenda del pomeriggio e a volte anche per la colazione, mia madre diluiva l'aceto con l'acqua. Non so dire la misura esatta, ma credo che fosse circa un cucchiaio di aceto per ogni litro d'acqua. Poi lo addolciva con lo zucchero di canna integrale, quello fatto in casa da noi, e la bevanda era pronta.
Bevevamo questa bevanda che noi chiamavamo “vino dolce”, con del pane semplice, senza marmellata, senza burro, senza niente. E, per rendere tutto ancora più triste, non avevamo l'elettricità. Così, questa bevanda veniva consumata al naturale, preparata con l'acqua della fonte che si trovava a pochi metri da casa nostra.
Quasi sempre mia madre la preparava come merenda. Così, stanchi dopo tanto lavoro, là nei campi, bere il “vino dolce” era motivo di felicità. Almeno, per alcuni minuti, ci sedevamo per terra e, nel frattempo, lasciavamo andare via la stanchezza, recuperavamo le energie e parlavamo tra noi.
Oggi, pensando a tutto questo, sembra quasi che non sia vero, sembra che il nostro cervello ci stia ingannando e che sia soltanto il ricordo di una scena di un film drammatico. Ma, nel profondo della nostra anima, sappiamo che è stata una realtà vera e crudele.
Oggi, arriva quasi a essere un grande peccato lamentarsi quando andiamo a letto e il condizionatore non è della marca che fa meno rumore, o se la pizza che abbiamo ordinato è arrivata con il gusto sbagliato.
Pan e aseo dolse, i mìseri magnari de sti ani
Incoi, tante volte la gente pianze de pansa piena. Ne pianzemo se la pizza che gavemo domandà ritarda 15 minuti, ne pianzemo se toca pagar la tassa del auto de sento mila conti, ne pianzemo se la bira che ’l camarier ga portà no la ze tanto freda, se la internet va pian, se la bateria del telefonin bisogna cargarla tuti i dì, e anca ne pianzemo se ogni volta costa de pi far la carne tute le stimane.
Ma, in ciàcola con na fameia giorni indrio (link de sta intervista qua), intanto ne discorévano, ricordàvano le dificulta de na volta e el miràculo che le done fea par darghe de magnar ai fioi.
Mi, par esémpio, ricordo che sti ani in campagna, de merendin e anca de colassion, dale volte me mama indolsea aseo mescolà con àqua. No sò dir la misura giusta, ma penso che serca de un cuciaro de aseo par litro de àqua. Dopo la indolsea col sucro rosso, quel fato casa da noantri, e zera pronta la bevanda.
Se bevea sta bevanda che noantri ciamàvano de “vin dolso”, col pan puro, sensa una marmelada, sensa un butiro, sensa gnente. E, par dassar ancora tuto pi triste, no se gavea la eletricità. Alora, sta bevanda zera consumada al natural, fata con l’àqua dela fontana che la stea a pochi metri dela nostra casa.
Squasi sempre la mama fea questo, come merendin. Alora, stanchi de tanto laoro, là in colònia, bever el “vin dolso” zera motivo de felicità. Almanco noantri se sentea in tera par un per de minuti, e intanto se molea via la fadiga, se ristabilia la energia e se ciacolava fra noantri.
Incoi, pensarghe sora questo, par che no ze verità, par che semo drio esser imbroiadi par el nostro sarvel e che questo ze solche un ricordo de qualche scena de na pelìcula de drama. Ma là, ntel fondo dela nostra ànima, savemo che ze stà na vera e crudele realtà.
Ze fin un gran pecà lamentarse incoi quando ndemo a leto e la àrea condissionada no ze dela marca che fa manco bacan, o se la pizza che gavemo domandà ga vegnesto col sabor sbalià.
Pão e vinagre doce, pobres alimentos de antigamente
Hoje, muitas vezes a gente reclama de barriga cheia. Reclamamos se a pizza que pedimos demora 15 minutos, reclamamos se temos que pagar o imposto do carro de cem mil reais, reclamamos se a cerveja que o garçom trouxe não está tão gelada, se a internet está lenta, se a bateria do celular precisa ser carregada todos os dias e também reclamamos se, cada vez fica mais caro fazer churrasco toda semana.
Mas, em uma conversa com uma família dias atrás (link desta entrevista aqui), enquanto conversávamos, eles lembravam das dificuldades de antigamente e do milagre que as mulheres faziam para conseguir dar de comer aos filhos.
Eu, por exemplo, lembro que, antigamente no interior, para o lanche da tarde e às vezes também no café da manhã, minha mãe dissolvia vinagre misturado com água. Não sei dizer a medida exata, mas acredito que fosse cerca de uma colher de vinagre para cada litro de água. Depois ela adoçava com açúcar mascavo, aquele feito em casa por nós, e estava pronta a bebida.
Bebíamos essa bebida que nós chamávamos de “vinho doce”, com pão puro, sem uma geleia, sem uma manteiga, sem nada. E, para deixar tudo ainda mais triste, não tínhamos eletricidade. Então, essa bebida era consumida naturalmente, feita com a água da fonte que ficava a poucos metros da nossa casa.
Quase sempre minha mãe fazia isso como lanche. Então, cansados de tanto trabalhar, lá na roça, beber o “vinho doce” era motivo de felicidade. Pelo menos nós nos sentávamos ao chão por alguns minutos, e, enquanto isso, deixávamos o cansaço ir embora, recuperávamos a energia e conversávamos entre nós.
Hoje, pensando sobre isso, parece que não é verdade, parece que estamos sendo enganados pelo nosso cérebro e que isso é apenas uma lembrança de alguma cena de um filme de drama. Mas, lá no fundo da nossa alma, sabemos que foi uma realidade verdadeira e cruel.
Hoje, chega a ser um grande pecado reclamar quando vamos para a cama e o ar-condicionado não é da marca que faz menos barulho, ou se a pizza que pedimos veio com o sabor errado.
Pane e aceto dolce, i poveri alimenti di un tempo
Oggi, molto spesso ci lamentiamo a pancia piena. Ci lamentiamo se la pizza che abbiamo ordinato tarda 15 minuti, ci lamentiamo se dobbiamo pagare la tassa di un'auto da centomila euros, ci lamentiamo se la birra che il cameriere ci ha portato non è abbastanza fredda, se internet è lento, se la batteria del cellulare deve essere caricata ogni giorno e ci lamentiamo anche quando, ogni volta, diventa più costoso fare una grigliata ogni settimana.
Ma, durante una conversazione con una famiglia, alcuni giorni fa (link a questa intervista qui), mentre parlavamo, loro ricordavano le difficoltà di un tempo e il miracolo che le donne facevano per riuscire a dare da mangiare ai propri figli.
Io, per esempio, ricordo che, un tempo, in campagna, per la merenda del pomeriggio e a volte anche per la colazione, mia madre diluiva l'aceto con l'acqua. Non so dire la misura esatta, ma credo che fosse circa un cucchiaio di aceto per ogni litro d'acqua. Poi lo addolciva con lo zucchero di canna integrale, quello fatto in casa da noi, e la bevanda era pronta.
Bevevamo questa bevanda che noi chiamavamo “vino dolce”, con del pane semplice, senza marmellata, senza burro, senza niente. E, per rendere tutto ancora più triste, non avevamo l'elettricità. Così, questa bevanda veniva consumata al naturale, preparata con l'acqua della fonte che si trovava a pochi metri da casa nostra.
Quasi sempre mia madre la preparava come merenda. Così, stanchi dopo tanto lavoro, là nei campi, bere il “vino dolce” era motivo di felicità. Almeno, per alcuni minuti, ci sedevamo per terra e, nel frattempo, lasciavamo andare via la stanchezza, recuperavamo le energie e parlavamo tra noi.
Oggi, pensando a tutto questo, sembra quasi che non sia vero, sembra che il nostro cervello ci stia ingannando e che sia soltanto il ricordo di una scena di un film drammatico. Ma, nel profondo della nostra anima, sappiamo che è stata una realtà vera e crudele.
Oggi, arriva quasi a essere un grande peccato lamentarsi quando andiamo a letto e il condizionatore non è della marca che fa meno rumore, o se la pizza che abbiamo ordinato è arrivata con il gusto sbagliato.

Comentários
Postar um comentário
Gostou?Comente aqui e se possível inscreva-se.