La zia che ga inbroià tuta la fameia - Jaciano Eccher

Clica qua par ascoltar/scaricar el àudio.



La "Zia" che ga imbroià tuta la fameia



Ze interessante, ma anca preocupante saver che ntel mondo sempre ga buo dele persone che se sveia a la matina pensando come e a chi podaria imbroiar. Ntei giorni de incoi ga dei “colpi” de tute le sorte: colpi de PIX, colpi dela pansa, colpi de drita e colpi de sanca. Ntei giorni moderni, sti colpi squase sempre i gira intorno dela tecnologia, ma i colpi i esiste da quando el mondo ze cognossesto come mondo. Questa ze la realtà.

Me ricordo che quando mi gavea cerca de 10 ani, ze vegnesta ntela pìcola cità de Três Palmeiras, cità che Dio ga seliesto par esser la me cuna, una dona che tuti la ciamea “Zia”. Secondo ela, el so nome zera Vilma, ma fin incoi penso che questo no zera el so vero nome. No sò dir giusto come la ze rivada ntela nostra pìcola cità e gnanca de dove la ze vegnesta, ma sò che in poche stimane la ze diventada ben cognossesta par tante fameie.

La ze rivada ntela nostra fameia con bele stòrie. La disea che el me nono gavea na bela sbranca de schei de ricever del governo parvia del tempo che el ga fato el militar. Quanto a mi e me fradel, che in quel tempo gavemo scominsià cantar, la disea che in poco tempo restarìino famosi e siori, con tanti soldi che ndeino ricever. Infati, sta “Zia” la disea che la savea leser el futuro e, meio ancora, con la so “bola de cristal”, la vedea le cose che ndea suceder ntei pròssimi giorni, ma anca stimane, mesi e ani.

La ga imbroià tuta la me fameia de pori contadini, con poco stùdio e manco ancora maledìtà. Par ogni un dela fameia la gavea una stòria par convìnser a far i “laori” con ela. Sì, la ciamea quel imbroiamento de “laori”. Ga de quei che la spaurea , disendo che ndea suceder qual'cosa de mal se no fesse una determinada cosa.

La ga spaventà una zia mia, disendo che la zera bona de veder ntel fodre del cossin una corona, ma no una corona de pregar, e sì una corona da morti, quele che se mena ntele tombe dei enti volesti . A quel tempo, zera comun i cossini esser fati de pena de galina o oca, e la disea che la zera bona de veder sta corona, fata con le pene, e che manchea poche pene par sta corona esser completamente fata. E che, se la stesse intiera, una cosa tanto bruta ndea suceder, forsi fin una morte de un membro dela fameia. Alora sta dona domandea una sbranca de schei par mandarghe far una prèdiga spessial par disfar el mal.

Pensando incoi, con tuta la informassion e cognossimento che go, me domando come semo stati veri baùchi a cascar ntele ciàcole de sta dona. Sol el me cugnà el ghe ridea de nantri che credévino come se fusse ntel vero Dio a questa “Zia”. El coionea noantri e, invesse de fermarse e pensarghe un poco sora sta stòria, noantri se restea cativi con lu, che no'l credea.

Sta dona, ntel scomìnsio, la disea che non costea gnente e che noantri podaria darghe quelo che volesse, quel che gavesse. Ma infati, gente sémplice de campagna che se zera, sensa maledità nissuna e de bon cuor, sempre se dea quel che podea e ancora de pi: galine, ovi, carne, formaio. Sta “Zia” la rivava col so Fusca color vin, alto, e la ritornea a casa col “fuscheta” basso de tante cose. Dale volte anca qualche schei, se anca mal e mal se gavea par viver.

Dopo, quando poco a poco la se ga inradisà ntele nostre vite e el so “laoro” romai zera scominsià, no se podea fermar. Alora la ga sgrandio ancora de pi i òcii e la ciavea tuto quel che ela podea de noantri. E cossì la ga fato par un per de mesi. De tempi in tempi la tornea par darghe continuità ai so laori che, in verità, incoi savemo che i zera pura inganassion.

Fin che un giorno, dela stessa maniera che la ze rivada ntela nostra vita, la ze scomparsa par sempre. Ga de quei che disea che la ze stata trovada morta in una cità visina, forsi sassinada par una fameia che ze stata imbroiada, ma che no gavea la stessa fede e passiéncia che noantri gavea.

Infati, el último ricordo che gavemo de ela ze quel del so Fusca color vin, che el ze ndà basso, cargho de tanti regali che gavemo dato. E cossì, col so rumor caracterìstico e el pòlvere che'l ga fato ndar su par l'ària, ntela stradeta de tera, el ze spario par sempre dela nostra vita, ne dassando òrfani de una speransa che mai ga diventá realtà. L'ùnica realtà ze che noantri semo stati imbroiadi par la vècia Zia!



A "Tia" que enganou toda a família



É interessante, mas também preocupante saber que no mundo sempre houve pessoas que acordam de manhã pensando em como e a quem poderiam enganar. Nos dias de hoje existem golpes de todos os tipos: golpes do PIX, golpes da barriga, golpes de direita e golpes de esquerda. Nos tempos modernos, esses golpes quase sempre giram em torno da tecnologia, mas eles existem desde que o mundo é conhecido como mundo. Essa é a realidade.

Lembro que, quando eu tinha cerca de 10 anos, chegou à pequena cidade de Três Palmeiras, cidade que Deus escolheu para ser meu berço, uma mulher a quem todos chamavam de “Tia”. Segundo ela, seu nome era Vilma, mas até hoje penso que esse não era seu verdadeiro nome. Não sei dizer exatamente como ela chegou à nossa pequena cidade, nem de onde veio, mas sei que, em poucas semanas, tornou-se bastante conhecida por muitas famílias.

Ela chegou à nossa família com belas histórias. Dizia que meu avô tinha uma boa quantidade de dinheiro para receber do governo, por causa do tempo em que serviu como militar. Quanto a mim e ao meu irmão, que naquela época começávamos a cantar, ela dizia que em pouco tempo seríamos famosos e ricos, com muito dinheiro para receber. Na verdade, essa “Tia” dizia que sabia ler o futuro e, melhor ainda, com sua bola de cristal, conseguia ver as coisas que aconteceriam nos próximos dias, mas também nas semanas, meses e anos seguintes.

Ela enganou toda a minha família de pobres agricultores, com pouca instrução e, mais ainda, sem maldade. Para cada membro da família, tinha uma história para convencer a fazer os “trabalhos” com ela. Sim, era assim que chamava aqueles enganos de “trabalhos”. Havia ocasiões em que ela nos amedrontava, dizendo que algo ruim aconteceria se não fizéssemos determinada coisa.

Ela assustou uma tia minha, dizendo que era capaz de ver, na fronha do travesseiro, uma coroa — não uma coroa de oração, mas uma coroa funerária, daquelas que se levam aos túmulos de entes queridos. Naquela época, era comum os travesseiros serem feitos com penas de galinha ou de ganso. Ela dizia que conseguia ver aquela coroa feita de penas e que faltavam poucas penas para que estivesse completamente pronta. E que, se ficasse inteira, algo terrível aconteceria, talvez até a morte de alguém da família. Então, aquela mulher pedia dinheiro para mandar fazer uma oração especial para desfazer o mal.

Pensando hoje, com toda a informação e o conhecimento que tenho, pergunto-me como fomos tão bobos a ponto de cair na conversa daquela mulher. Somente meu cunhado ria de nós por acreditarmos naquela “Tia” como se ela fosse o próprio Deus. Ele zombava de nós e, em vez de pararmos para pensar um pouco sobre aquela história, ficávamos bravos com ele por não acreditar.

Aquela mulher, no começo, dizia que não custava nada e que poderíamos dar a ela o que quiséssemos, aquilo que tivéssemos. Mas, na verdade, éramos gente simples do campo, sem maldade e de bom coração, e sempre dávamos o que podíamos e até mais: galinhas, ovos, carne, queijo. Aquela “Tia” chegava com seu Fusca cor de vinho, alto, e voltava para casa com o fusquinha rebaixado de tantas coisas. Às vezes, levava também algum dinheiro, embora mal tivéssemos o suficiente para viver.

Depois, quando pouco a pouco ela se enraizou em nossas vidas e seus “trabalhos” já haviam começado, não era mais possível parar. Então, ela aumentava ainda mais os olhos e tirava de nós tudo o que podia. E assim fez durante alguns meses. De tempos em tempos, voltava para dar continuidade aos seus trabalhos, que hoje sabemos que não passavam de pura enganação.

Até que um dia, da mesma maneira em que chegou às nossas vidas, desapareceu para sempre. Alguns diziam que ela havia sido encontrada morta em uma cidade vizinha, talvez assassinada por uma família que também havia sido enganada, mas que não tinha a mesma fé e paciência que nós.

Na verdade, a última lembrança que temos dela é a de seu Fusca cor de vinho, que partiu carregado de tantos presentes que lhe demos. E assim, com seu ronco característico e a poeira que levantava no ar, pela estradinha de terra, desapareceu para sempre de nossas vidas, deixando-nos órfãos de uma esperança que nunca se tornou realidade. A única realidade é que fomos enganados pela velha Tia!

La “Zia” che ha ingannato tutta la famiglia




È interessante, ma anche preoccupante sapere che nel mondo ci sono sempre state persone che si svegliano al mattino pensando a come e chi potrebbero ingannare. Oggi esistono truffe di ogni genere: truffe tramite PIX, truffe legate alla pancia, truffe di destra e truffe di sinistra. Nei tempi moderni, queste truffe ruotano quasi sempre intorno alla tecnologia, ma esistono da quando il mondo è mondo. Questa è la realtà.

Ricordo che, quando avevo circa dieci anni, arrivò nella piccola città di Três Palmeiras, la città che Dio aveva scelto come mia culla, una donna che tutti chiamavano “Zia”. A suo dire, si chiamava Vilma, ma ancora oggi penso che quello non fosse il suo vero nome. Non so dire esattamente come fosse arrivata nella nostra piccola città, né da dove venisse, ma so che nel giro di poche settimane era diventata molto conosciuta da tante famiglie.

Arrivò nella nostra famiglia raccontando belle storie. Diceva che mio nonno aveva una bella somma di denaro da ricevere dal governo, per via del periodo in cui aveva prestato servizio militare. Quanto a me e a mio fratello, che in quel periodo avevamo cominciato a cantare, diceva che in poco tempo saremmo diventati famosi e ricchi, con tanti soldi da ricevere. In realtà, questa “Zia” sosteneva di saper leggere il futuro e, meglio ancora, con la sua sfera di cristallo riusciva a vedere ciò che sarebbe successo nei giorni successivi, ma anche nelle settimane, nei mesi e negli anni a venire.

Ingannò tutta la mia famiglia di poveri agricoltori, gente con poca istruzione e, soprattutto, senza malizia. Per ogni membro della famiglia aveva una storia con cui convincerlo a fare i suoi “lavori”. Sì, chiamava così quegli inganni: “lavori”. A volte ci intimoriva, dicendo che sarebbe successo qualcosa di brutto se non avessimo fatto una determinata cosa.

Spaventò una mia zia, dicendo di essere capace di vedere, nella federa del cuscino, una corona: non una corona da preghiera, ma una corona funebre, di quelle che si portano sulle tombe dei propri cari. A quel tempo era comune che i cuscini fossero imbottiti con piume di gallina o d’oca. Lei diceva di riuscire a vedere quella corona fatta di piume e che ne mancavano poche per completarla. Se fosse stata terminata, sarebbe successa una cosa terribile, forse persino la morte di qualcuno della famiglia. Allora quella donna chiedeva del denaro per far recitare una preghiera speciale che allontanasse il male.

Ripensandoci oggi, con tutte le informazioni e le conoscenze che possiedo, mi chiedo come siamo stati così ingenui da cascare nelle chiacchiere di quella donna. Soltanto mio cognato rideva di noi perché credevamo a quella “Zia” come se fosse Dio in persona. Ci prendeva in giro e, invece di fermarci a riflettere un po’ su quella storia, ce la prendevamo con lui perché non ci credeva.

All’inizio, quella donna diceva che non costava nulla e che potevamo darle quello che volevamo, quello che avevamo. Ma, in realtà, eravamo gente semplice di campagna, senza malizia e dal cuore buono, e le davamo sempre quello che potevamo, e anche di più: galline, uova, carne e formaggio. Quella “Zia” arrivava con il suo Maggiolino Volkswagen color bordeaux, bello alto sulle ruote, e tornava a casa con il piccolo Maggiolino talmente carico di roba da sembrare quasi abbassato. A volte portava via anche qualche soldo, benché avessimo a malapena il necessario per vivere.

Poi, quando pian piano si era radicata nelle nostre vite e i suoi “lavori” erano ormai cominciati, non era più possibile fermarla. Allora spalancava ancora di più gli occhi e si prendeva da noi tutto quello che poteva. E così fece per alcuni mesi. Di tanto in tanto tornava per dare continuità ai suoi lavori, che oggi sappiamo non essere stati altro che un puro inganno.

Finché un giorno, proprio come era arrivata nelle nostre vite, scomparve per sempre. Alcuni dicevano che fosse stata trovata morta in una città vicina, forse assassinata da una famiglia che era stata ingannata a sua volta, ma che non aveva la stessa fede e pazienza che avevamo noi.

In realtà, l’ultimo ricordo che abbiamo di lei è quello del suo Maggiolino Volkswagen color bordeaux, che se ne andò carico di tutti i regali che le avevamo dato. E così, con il suo rombo caratteristico e la polvere che sollevava nell’aria, lungo la stradina sterrata, scomparve per sempre dalle nostre vite, lasciandoci orfani di una speranza che non si è mai trasformata in realtà. L’unica realtà è che siamo stati ingannati dalla vecchia Zia!

Comentários