Clica qua par scaricar/ascoltar el àudio

Un giorno che mi zera drio ciacolar col Nono Casemiro, el me ga domandà se mi savea cossa che zera la ràcola. Credo che, dela stessa maniera che mi, pochi gióvani i la cognosse. E quei che i la cognosse, fursi, i pensa che la sìpia solche par sbrindolar o far bacan. Mi no la cognosseo, alora el Nono el me ga dito che el ndea fàrmene una.
Poche stimane dopo, una doménega de matina, el Nono spunta col mestierin, drio far bacan. E adesso? Come far par doperarla dela maniera giusta? Se la dopera solche par sbrindolar? In verità, la pol esser doperada par giugar, però, el Nono el me ga dito che la zera doperada anca in ciesa e ze sora questo che parlo adesso:
Me ricordo, alora, che chi capisse tanto sora i costumi dela ciesa taliana ze el amigo talian Claudemir Pedruzzi. La so spiegassion la ze stata cossì:
Quando rivea la stimana dela Pàscoa, ntel Zóbia Santo de matina, ale diese, se sonea sìnque o sei volte la campana dela ciesa e dopo se la lighea. Tochea ligarla parché sonarla fea massa bacan e de quela ora in vanti i disea che el Signor scominsiea la tribulassion, o sia, la so passion ntel orto Getsémani e no se podea pi sonar la campana, alora se sonava la ràcola. La prima volta, ale tre dopo meso dì, se sonea tre volte la ràcola vanti de ndar rento ala ciesa par far la selebrassion dela ùltima sena de Gesù.
Ntel giorno drio, al Vendre Santo, ala matina, se preghea la Via Crucis e, prima de scominsiar la prèdica, se sonea tre volte con la ràcola. Questi tre segni i zera sonadi con tre ràcole tute insieme: una par banda del campanin, davanti o de na banda dela ciesa e quel'altra, normalmente la pi granda, ntela porta dela ciesa. Dopo meso dì, vanti del ofìssio dela passion, se sonea ancora, però sol con una ràcola, quando se ndea rento in ciesa par far la selebrassion dela Passion del Signor Gesù.
Al Sabo Santo, de matina, vanti dele diese, se sonea tre ràcole davanti ala ciesa, par ricordar el ùltimo segno dela morte del Signor Gesù. Se fea anca na preghiera in ciesa ndove se preghea i Sete Dolori dela Madona, che l’era intanto che el Signor l’era morto ntel sepolcro. Dopo che se finia la preghiera, ale diese dela matina del Sabo Santo, se sonea la campana, i diseva che l’era la ora che el Signor rissussitea. Par via de questo, i picinini, insieme cole none, le mame e tuta la gente, i indea nte un fiume lavarse i òcii e la fàcia, par sveliarse fora dela morte e par viver la vita dela rissuression del Signor Gesù.
Par finir la stòria, ringràssio al Nono par gaver fato la ràcola e par gaver impissà la luce dela me curiosità par savérghene depì sora la importànsia dela nostra religiosità. Ringràssio anca de cuor el talian Claudemir Pedruzzi, che el me ga giutà e spiegà sora la maniera che se doperea la ràcola.
Em um dia que eu estava conversando com meu avô Casemiro, ele me perguntou se eu sabia o que era uma matraca. Acredito que, assim como eu, poucos jovens a conhecem. E quem a conhece, possivelmente, pensa que ela serve somente para brincar ou fazer barulho, mas não é somente isso. Eu não a conhecia, então meu avô me disse que faria uma para mim.
Poucas semanas depois, em um domingo de manhã, meu avô chegou com o pequeno objeto barulhento. E agora, como usá-la de maneira correta? Usa-se somente em brincadeiras? Na verdade, até pode ser utilizada com essa finalidade, porém, meu avô relatou-me que ela também era usada na igreja e é sobre isso que discorro agora:
Lembrei-me, então, que um grande conhecedor dos cultos da igreja taliana é meu amigo talian Claudemir Pedruzzi. Sua explicação foi a seguinte:
Quando adentrávamos na semana da Páscoa, especialmente na Quinta-Feira Santa pela manhã, às dez horas, tocava-se em torno de cinco ou seis vezes o sino da igreja e, em seguida, o sino era amarrado. Fazia-se necessário prendê-lo daquele momento em diante, porque acreditava-se ser o início do martírio de Cristo, sua paixão no Horto das Oliveiras. Por essa razão, tocavam-se as matracas. A primeira vez, às três horas da tarde, tocava-se a matraca por três vezes, antes da entrada das pessoas na igreja para a celebração da última ceia de Jesus.
No dia seguinte, sexta-feira pela manhã, celebrava-se a Via-sacra e, antes do seu início, tocava-se três vezes a matraca. Esses três sinais eram tocados com três matracas ao mesmo tempo: uma em cada lateral do sino, em frente ou ao lado da igreja e a outra, preferencialmente a maior, à porta da igreja. Depois do meio-dia, antes do Ofício da Paixão, tocava-se novamente, porém, somente com uma matraca, quando se entrava na igreja para a celebração da Paixão de Jesus.
No Sábado Santo pela manhã, antes das dez horas, em frente à igreja, tocavam-se três matracas para lembrar o último sinal da morte do Cristo Jesus. Também se rezava na igreja pelas Sete Dores de Nossa Senhora, período em que Jesus estava morto no sepulcro. Após o término da prece, às dez horas da manhã do Sábado Santo, tocava-se o sino, anunciando o momento em que Jesus Cristo ressuscitava. Por essa razão, as crianças, acompanhadas pelas avós, as mães e demais participantes, deslocavam-se até o rio para lavarem-se os olhos e o rosto, simbolizando o despertar da morte para a vida, representada na ressureição de Nosso Senhor Jesus Cristo.
Para encerrar o texto, agradeço ao meu avô pela confecção da matraca e por despertar em mim a curiosidade de ir investigar sua importância para a nossa religiosidade. Meu agradecimento, de coração, também ao talian Claudemir Pedruzzi, pelo auxílio e explicação acerca da utilização da matraca.
La ràcola del nono Casemiro
Pag. 124 del libro Ricordi dei Nostri Noni
Un giorno che mi zera drio ciacolar col Nono Casemiro, el me ga domandà se mi savea cossa che zera la ràcola. Credo che, dela stessa maniera che mi, pochi gióvani i la cognosse. E quei che i la cognosse, fursi, i pensa che la sìpia solche par sbrindolar o far bacan. Mi no la cognosseo, alora el Nono el me ga dito che el ndea fàrmene una.
Poche stimane dopo, una doménega de matina, el Nono spunta col mestierin, drio far bacan. E adesso? Come far par doperarla dela maniera giusta? Se la dopera solche par sbrindolar? In verità, la pol esser doperada par giugar, però, el Nono el me ga dito che la zera doperada anca in ciesa e ze sora questo che parlo adesso:
la usansa dea ràcola ntea Pàscoa.
Me ricordo, alora, che chi capisse tanto sora i costumi dela ciesa taliana ze el amigo talian Claudemir Pedruzzi. La so spiegassion la ze stata cossì:
Quando rivea la stimana dela Pàscoa, ntel Zóbia Santo de matina, ale diese, se sonea sìnque o sei volte la campana dela ciesa e dopo se la lighea. Tochea ligarla parché sonarla fea massa bacan e de quela ora in vanti i disea che el Signor scominsiea la tribulassion, o sia, la so passion ntel orto Getsémani e no se podea pi sonar la campana, alora se sonava la ràcola. La prima volta, ale tre dopo meso dì, se sonea tre volte la ràcola vanti de ndar rento ala ciesa par far la selebrassion dela ùltima sena de Gesù.
Ntel giorno drio, al Vendre Santo, ala matina, se preghea la Via Crucis e, prima de scominsiar la prèdica, se sonea tre volte con la ràcola. Questi tre segni i zera sonadi con tre ràcole tute insieme: una par banda del campanin, davanti o de na banda dela ciesa e quel'altra, normalmente la pi granda, ntela porta dela ciesa. Dopo meso dì, vanti del ofìssio dela passion, se sonea ancora, però sol con una ràcola, quando se ndea rento in ciesa par far la selebrassion dela Passion del Signor Gesù.
Al Sabo Santo, de matina, vanti dele diese, se sonea tre ràcole davanti ala ciesa, par ricordar el ùltimo segno dela morte del Signor Gesù. Se fea anca na preghiera in ciesa ndove se preghea i Sete Dolori dela Madona, che l’era intanto che el Signor l’era morto ntel sepolcro. Dopo che se finia la preghiera, ale diese dela matina del Sabo Santo, se sonea la campana, i diseva che l’era la ora che el Signor rissussitea. Par via de questo, i picinini, insieme cole none, le mame e tuta la gente, i indea nte un fiume lavarse i òcii e la fàcia, par sveliarse fora dela morte e par viver la vita dela rissuression del Signor Gesù.
Par finir la stòria, ringràssio al Nono par gaver fato la ràcola e par gaver impissà la luce dela me curiosità par savérghene depì sora la importànsia dela nostra religiosità. Ringràssio anca de cuor el talian Claudemir Pedruzzi, che el me ga giutà e spiegà sora la maniera che se doperea la ràcola.
A Matraca do avô Casemiro- Tradução do texto
Pag. 124 do livro Recordações dos Nossos Avós
Em um dia que eu estava conversando com meu avô Casemiro, ele me perguntou se eu sabia o que era uma matraca. Acredito que, assim como eu, poucos jovens a conhecem. E quem a conhece, possivelmente, pensa que ela serve somente para brincar ou fazer barulho, mas não é somente isso. Eu não a conhecia, então meu avô me disse que faria uma para mim.
Poucas semanas depois, em um domingo de manhã, meu avô chegou com o pequeno objeto barulhento. E agora, como usá-la de maneira correta? Usa-se somente em brincadeiras? Na verdade, até pode ser utilizada com essa finalidade, porém, meu avô relatou-me que ela também era usada na igreja e é sobre isso que discorro agora:
a aplicabilidade da matraca na Páscoa.
Lembrei-me, então, que um grande conhecedor dos cultos da igreja taliana é meu amigo talian Claudemir Pedruzzi. Sua explicação foi a seguinte:
Quando adentrávamos na semana da Páscoa, especialmente na Quinta-Feira Santa pela manhã, às dez horas, tocava-se em torno de cinco ou seis vezes o sino da igreja e, em seguida, o sino era amarrado. Fazia-se necessário prendê-lo daquele momento em diante, porque acreditava-se ser o início do martírio de Cristo, sua paixão no Horto das Oliveiras. Por essa razão, tocavam-se as matracas. A primeira vez, às três horas da tarde, tocava-se a matraca por três vezes, antes da entrada das pessoas na igreja para a celebração da última ceia de Jesus.
No dia seguinte, sexta-feira pela manhã, celebrava-se a Via-sacra e, antes do seu início, tocava-se três vezes a matraca. Esses três sinais eram tocados com três matracas ao mesmo tempo: uma em cada lateral do sino, em frente ou ao lado da igreja e a outra, preferencialmente a maior, à porta da igreja. Depois do meio-dia, antes do Ofício da Paixão, tocava-se novamente, porém, somente com uma matraca, quando se entrava na igreja para a celebração da Paixão de Jesus.
No Sábado Santo pela manhã, antes das dez horas, em frente à igreja, tocavam-se três matracas para lembrar o último sinal da morte do Cristo Jesus. Também se rezava na igreja pelas Sete Dores de Nossa Senhora, período em que Jesus estava morto no sepulcro. Após o término da prece, às dez horas da manhã do Sábado Santo, tocava-se o sino, anunciando o momento em que Jesus Cristo ressuscitava. Por essa razão, as crianças, acompanhadas pelas avós, as mães e demais participantes, deslocavam-se até o rio para lavarem-se os olhos e o rosto, simbolizando o despertar da morte para a vida, representada na ressureição de Nosso Senhor Jesus Cristo.
Para encerrar o texto, agradeço ao meu avô pela confecção da matraca e por despertar em mim a curiosidade de ir investigar sua importância para a nossa religiosidade. Meu agradecimento, de coração, também ao talian Claudemir Pedruzzi, pelo auxílio e explicação acerca da utilização da matraca.
Comentários
Postar um comentário
Gostou?Comente aqui e se possível inscreva-se.