El ciùcio dei bambini - Ernani Fazolo

quinta-feira, 4 de dezembro de 2025

Clica qua, par scaricar el àudio.
Par ascoltar la stòria, clica soto:


El ciùcio dei bambini
Testo de Ernani Fazolo metesto ntel libro Ricordi dei Nostri Noni, pàgina 122.
Revision Loremi Loregian Penkal e Juvenal dal Castel

Publicassion Jaciano Eccher



Nte un giorno che no dava mia par ndar sapar, son ndato catar el Nono Poletto. La ciàcola, la medèsima de tante volte: le robe de sti ani e la vita dei taliani. Alora, sèrino mi, el Nono, la Nona, el zio Romildo e la zia Vània drio parlar dei bambini. El Nono cola parola, el domanda chi che savea come che l’era el ciùcio dei picinini ntel so tempo de bambin. Mi no savea, però, i zii, che i zera insieme, si. Alora, el Nono el ga scominsià a spiegar.

— El ciùcio de na volta l’era un fagotin fato con un strassoleto e ligà con farina de polenta o anca con sucro rento. Se rento el gavea sucro, i picinini i ciuciea fin che el sucro el se fenia. Nantra cosa che i genitori i fea l’era pociar el ciùcio ntel butiro e dopo dàrghelo ai bambini, no sò se par copar la fame o par che el restesse manco tristo de tegner in boca. El zio Romildo el gavea in mente anca che la so mama la snetea i ciùcii dei cei con el cafè. Drio man de ogni ciuciada, i bambini i se slevea e i vegnea grandi, o sia, rivea el tempo in che i ghe tochea molar el ciùcio.
Par esser pi fàssile dei tosatei dassar là de ciucar, i genitori i lo pociea ntel aseo e i ghe lo dea da ciucar ai pìcoli. Alora, come el zera agro, i lo molea suito e no i lo ciucea mai pi.
Maginàrsela che cosa rugna che restea, poareti!

Par no desmentegarme del ciucin, co son rivà casa, gò ciapà un strassoneto e la farina e go fato un ciucieto par curiosità. L’è vegnesto fora bel, però tristo che guai de ciuciarlo.

A chupeta das crianças

.

Um certo dia, em que não seria possível capinar, fui visitar o Nono Poletto. A prosa, a mesma de tantas vezes: as coisas de antigamente e a vida dos imigrantes italianos. Naquela ocasião, estávamos eu, meu avô, minha avó, meu tio Romildo e a tia Vânia conversando sobre as crianças. Meu avô com a palavra, perguntou se alguém sabia como era a chupeta dos bebês no seu tempo de infância. Eu não sabia, porém, meus tios, ali presentes, sim. Então, meu avô começou a explicar.
— A chupeta de antigamente era feita a partir de um pedaço de tecido, colocava-se um pouco de fubá ou
açúcar e amarrava-se bem. Se dentro havia açúcar, as crianças chupavam
até que o açúcar terminasse. Outra prática que os pais adotavam era a de passar manteiga na chupeta e depois dar aos bebês; não sei se era para saciar a fome ou para torná-la mais saborosa e fazer com que as crianças a mantivessem mais tempo na boca. 

O tio Romildo recordou também que a sua mãe lavava a chupeta das crianças com café. De chupada em chupada, as crianças cresciam e tornavam-se maiores, ou seja, era chegado o momento de largar a chupeta. Para fazer com que as crianças abandonassem facilmente a chupeta, os pais mergulhavam-na em vinagre e ofereciam-na aos filhos para chuparem, então, como era ácido, eles rapidamente desistiam da chupeta. Pobres crianças!
Para não esquecer da chupeta, quando cheguei em casa, providenciei um paninho e o fubá e fiz uma
chupeta por curiosidade. Ela até ficou charmosa, mas bem indigesta.



Nenhum comentário:

Postar um comentário

Gostou?Comente aqui e se possível inscreva-se.

Topo