Nte un giorno che no dava mia par ndar sapar, son ndato catar el Nono Poletto. La ciàcola, la medèsima de tante volte: le robe de sti ani e la vita dei taliani. Alora, sèrino mi, el Nono, la Nona, el zio Romildo e la zia Vània drio parlar dei bambini. El Nono cola parola, el domanda chi che savea come che l’era el ciùcio dei picinini ntel so tempo de bambin. Mi no savea, però, i zii, che i zera insieme, si. Alora, el Nono el ga scominsià a spiegar.
Par esser pi fàssile dei tosatei dassar là de ciucar, i genitori i lo pociea ntel aseo e i ghe lo dea da ciucar ai pìcoli. Alora, come el zera agro, i lo molea suito e no i lo ciucea mai pi.
Maginàrsela che cosa rugna che restea, poareti!
A chupeta das crianças
Um certo dia, em que não seria possível capinar, fui visitar o Nono Poletto. A prosa, a mesma de tantas vezes: as coisas de antigamente e a vida dos imigrantes italianos. Naquela ocasião, estávamos eu, meu avô, minha avó, meu tio Romildo e a tia Vânia conversando sobre as crianças. Meu avô com a palavra, perguntou se alguém sabia como era a chupeta dos bebês no seu tempo de infância. Eu não sabia, porém, meus tios, ali presentes, sim. Então, meu avô começou a explicar.— A chupeta de antigamente era feita a partir de um pedaço de tecido, colocava-se um pouco de fubá ou
açúcar e amarrava-se bem. Se dentro havia açúcar, as crianças chupavam
até que o açúcar terminasse. Outra prática que os pais adotavam era a de passar manteiga na chupeta e depois dar aos bebês; não sei se era para saciar a fome ou para torná-la mais saborosa e fazer com que as crianças a mantivessem mais tempo na boca.
O tio Romildo recordou também que a sua mãe lavava a chupeta das crianças com café. De chupada em chupada, as crianças cresciam e tornavam-se maiores, ou seja, era chegado o momento de largar a chupeta. Para fazer com que as crianças abandonassem facilmente a chupeta, os pais mergulhavam-na em vinagre e ofereciam-na aos filhos para chuparem, então, como era ácido, eles rapidamente desistiam da chupeta. Pobres crianças!
Para não esquecer da chupeta, quando cheguei em casa, providenciei um paninho e o fubá e fiz uma
chupeta por curiosidade. Ela até ficou charmosa, mas bem indigesta.
Para não esquecer da chupeta, quando cheguei em casa, providenciei um paninho e o fubá e fiz uma
chupeta por curiosidade. Ela até ficou charmosa, mas bem indigesta.


Nenhum comentário:
Postar um comentário
Gostou?Comente aqui e se possível inscreva-se.