Una Casa de tre colori - Ademar Lizot

Clica qua, par ascoltar/scaricar la stória.




Una Casa de tre colori


Testo de Ademar Lizot
Revision Loremi Loregian Penkal e Juvenal dal Castel
Pàgina 45 del libro Ricordi Dei Nostri Noni





La zera una casa fata de tàole de pin, con finestre e porte de sedrin. Verdo, bianco e rosso, i so colori, el medésimo tricolor dela bandiera italiana.

Par rivar a ela, strada, veramente, non ghen era mia, ghera solche un trodo pien de carchese e rampeghina. Dopo se passea par un un bosco e un rieto de àqua cristalina, che corea par sora i sasseti sintilanti, tanto pressiosi, tanto bei che i incantea a tuti quanti.

Traverso le sfese dele so parede, se podea veder el firmamento con la luna che s-ciaria la nostra ànima de argento.

Pròpio scarsa zera la mobìlia, gnanca un sofà non ghe zera mia, careghe, sìnque o sei, parché el paron el zera scarso de schei e, picadi ntele parede dela stansa, insieme dela imàgine dela Sacra Fameia, ghera i ritrati dei antenati.

Television non ghe zera, solche un vècio ràdio movesto a bateria. Ntela cosina, giassara e liquidificador non ghen era mia, ghera solche una tàola dove se magnea pieni de alegria e, par meter via i piati e pignate, ghera un armer, vècio e storto come l’ànima de Pónsio Pilato.

Bela la zera la casseta dela legna, postata dadrio del fogon, anca quel, belo, tuto smaltà e de bon fero, sempre con la fumana drita al cielo.

Tacà ala cosina, impiantadi nte un vasin, ghera i pi importanti consieri: sàlvia, basìlico e rosmarin.

Ntel orto, ben coltivà, ghera de tuto: salata, radici, anca ravanei, rùcola e caròtole. Se comprea solche sucro, petròlio e cafè.

De na banda dela casa, ghera el vignal e, ntel’altra, el giardin con le pi bele orchìdie, gìlii e rose de un sublime bianchin.

Intorno ala casa, sempre in giro, ghera el cangneto e el gatin, insieme de na mùcia de galine. La pi cativa zera la cioca grisa, guai ndarghe darente dei so pitini, fin el gal, che el zera el paron del polame, el gavea paura.

Pi o meno, questa la ze la imàgine che go mantegnesto ntele me retine dela casa de tre colori e la riposa rento dela mia scàtola de ricordi, sémplisse, sensa lusso, anca bela e imponente, tacà al bosco e al rieto de àqua cristalina che corea par sora dei sasseti sintilanti che i incantea a tuti quanti.




Uma casa de três cores




Era uma casa feita com tábuas de pinho, janelas e portas de cedro. Verde, branca e vermelha eram suas cores, no mesmo tricolor da bandeira italiana.

Para chegar até a casa, estrada, verdadeiramente, não existia, havia somente uma trilha com muita carqueja e milho.

Por meio das frestas de suas paredes, podia-se ver o firmamento, com a lua iluminando nosso espírito de prata.

Era uma casa desprovida de mobília, nenhum sofá existia, cadeiras, cinco ou seis, porque o proprietário possuía pouco dinheiro e, pendurados nas paredes da sala, juntamente com a imagem da Sagrada Família, estavam os retratos dos antepassados.

Televisão não existia, somente um rádio à bateria. Na cozinha, geladeira e liquidificador não existiam, encontrava-se somente uma mesa onde faziam-se as refeições com muita alegria e, para acomodar os pratos e panelas, tinha um armário, velho e torto, semelhante à alma de Pôncio Pilatos.

Bela era a caixa da lenha, ao lado do fogão e este era elegante também, todo esmaltado, com ferro de qualidade, sempre liberando fumaça em direção ao céu.

Junto à cozinha, plantados em um pequeno vaso, estavam os mais importantes condimentos: sálvia, manjericão e alecrim.

Na horta, cuidadosamente cultivada, existia de tudo: salada, almeirões, também rabanetes, rúcula e cenouras. Comprava-se somente açúcar, querosene e café.

Em um dos lados da casa, encontrava-se o parreiral e, do outro, o jardim com as mais belas orquídeas, lírios e rosas em sublimes tons de branco.

Em torno da casa, andando de um lado para outro, havia o cachorrinho e o gato, juntamente com várias galinhas. A mais brava delas era a choca carijó, ninguém se arriscava aproximar-se dos seus pintinhos, nem mesmo o galo, que se achava dono do terreno, respeitava-a.



Mais ou menos assim é a imagem que conservo em minhas retinas daquela bela casa tricolor e ela repousa dentro da minha caixa de recordações, simples, sem luxo, mas também bela e imponente, vizinha ao bosque e ao riacho de água cristalina que corria sobre pedrinhas cintilantes, que encantavam a todos.

Comentários