Clica qua par scaricar/ascoltar el àudio.
PIERO STECHINO
Sti ani, ntel paesel de Ligna Bela, gavea un contadin scherzoso e tanto alegro che, el parea fin el omo pi contento del mondo. Piero Capelaro zera el so nome, ma i lo ciamea Piero Stechino, parché ntel canton dela boca, fora un largo soriso ntei denti, el portea anca un stechino de legno, quei doperadi par netarli.
El zera un omo che, fora de esser scarmolin, longo e fiaco come el ramo del formento, quando el se storze soto el peso dela spiga madura, anca ghe dea atachi epiletichi e, quando ghe saltea adosso sto mal, el fea tanto pecà, parché el se rivoltea par tera, co le gambe in su e le bave ntela boca. Quel male el ghe vegnea, ale volte un giorno drio l'altro, ma dopo, par un tempo, el stea ben e pien de voia par mesi.
La so sposa la zera na donassa rotonda e forte che, la ghe fea tuti i laori dela casa e, ancora così, mai la la se lamentea. El ingrassamento de porchi, zera la prinsipal, sinò ùnica maniera che i gavea de guadagnar qualche schei de bona misura e, zera ela che, i li copea e, dopo pareciea el grasso e i salami. Al Piero, ghe tochea solche ndar in giro a vender, ma come no'l zera mia bon de tégnerse, a le volte, coi soldi in scarsela, el sfidea via tuti ntel giugo dele carte, na passion, un bruto vìssio che, el gavea ciapà ancora de tosatel.
Zera fin bel de verderlo a smissiar le carte, parché el gavea na vera magia ntele man che, impressionea tuti quanti e, anca el gavea un modo singolar, par distribuirle su par la tola. Quando el ndea in serca de giugar, par rivar a la bodega el ghe metea 5 minuti e, ma par ritornar casa, 5 ore. Intanto che el giughea, se el giugo no el ghe zera mia favorévole, no`l molea fora brute parolasse, el stea zito, parché el catea che el silènsio, el ghe portea bona fortuna.
Stesso ai altri giugadori, a le volte el perdea fora tuto, una volta, fin el caval coi fornimenti e, dopo de quela ciavada, el ga alsà su, una nova maniera, par depì guadagnar che perder. Prima el dominea el giugo par na s-cianta de tempo e, quando el guadagnea la quantia che catea acetàbile, el fea finta de esser meso ciuco, el se alsea su dela tola, ma quando el vedea che, nissuni credea mia, parché i savea che, in realtà no'l podea mia bever, alora el disea che, ghe tochea de ndar a casa, parché ghe parea de vegner in testa i bruti colpi del ataco epilètico.
Fin che un giorno, el ga capità ntela bodega sensa el so largo soriso ntei denti e sensa el tradissional stechino in boca. Ntel momento del giugo, el ga smissià le carte sensa quela magia che incantea a tuti quanti. Vanti de finir la prima giugada, giusto quando el gavea in man un asso de spade, un altro de bastoni, un sete de oro e un altro de cope, un ataco fulminante lo ga copà.
PIERO STECHINO (Pedro Palito de dente)
Naqueles anos, no pequeno povoado de Linha Bela, havia um colono brincalhão e tão alegre que parecia até o homem mais feliz do mundo. Seu nome era Piero Capelaro, mas todos o chamavam de Piero Stechino, porque, no canto da boca, além de um largo sorriso mostrando os dentes, ele também carregava um palito de madeira, daqueles usados para limpá-los.
Era um homem que, além de ser magro, alto e franzino como o caule do trigo quando se dobra sob o peso da espiga madura, também sofria de ataques epilépticos. Quando esse mal o acometia, dava muita pena, pois ele se revirava pelo chão, com as pernas para o alto e espuma na boca. Essas crises às vezes aconteciam um dia após o outro, mas depois ele passava meses bem, cheio de disposição.
Sua esposa era uma mulher grande e forte, que fazia todos os serviços da casa e, mesmo assim, nunca reclamava. A engorda de porcos era a principal, senão a única, maneira que tinham de ganhar algum dinheiro de verdade. Era ela quem os matava e, depois, preparava a banha e os salames. Ao Piero cabia apenas sair para vendê-los de porta em porta. Mas, como não conseguia se controlar, às vezes, com o dinheiro no bolso, acabava perdendo tudo nos jogos de cartas, uma paixão, um terrível vício que havia adquirido ainda quando era rapaz.
Era até bonito vê-lo embaralhar as cartas, porque tinha uma verdadeira magia nas mãos, que impressionava a todos. Além disso, possuía um jeito singular de distribuí-las sobre a mesa. Para chegar até a bodega onde ia jogar, levava apenas cinco minutos; para voltar para casa, porém, gastava cinco horas. Enquanto jogava, se o jogo não lhe era favorável, não soltava palavrões. Permanecia calado, porque acreditava que o silêncio lhe trazia boa sorte.
Como qualquer outro jogador, às vezes perdia tudo. Certa vez perdeu até o cavalo com todos os arreios. Depois daquela grande derrota, criou uma nova estratégia para ganhar mais do que perder. Primeiro dominava o jogo por algum tempo e, quando alcançava uma quantia que considerava satisfatória, fingia estar meio bêbado. Levantava-se da mesa, mas, quando percebia que ninguém acreditava na encenação — porque todos sabiam que, na realidade, ele não conseguia beber — dizia que precisava ir para casa, pois sentia que os terríveis sintomas de um ataque epiléptico estavam começando a surgir.
Até que, um dia, apareceu na bodega sem o seu largo sorriso mostrando os dentes e sem o tradicional palito na boca. Na hora do jogo, embaralhou as cartas sem aquela magia que encantava a todos. Antes mesmo de terminar a primeira rodada, justamente quando tinha nas mãos um ás de espadas, outro de paus, um sete de ouros e outro de copas, foi fulminado por um ataque que o matou.

Comentários
Postar um comentário
Gostou?Comente aqui e se possível inscreva-se.