DE CONTADIN A BODEGHERO - Ademar Lizot

quinta-feira, 5 de fevereiro de 2026

Clica qua par scaricar el àudio.
Par ascoltar la stòria, clica soto:





DE  CONTADIN A BODEGHERO

Autor: Ademar Lizot.

(Questo rilato no el ze mia na busia, el ga veramente sucedesto)

Giusepe Castelini el zera un contadin pacìfico stesso come la àqua dela fontana e sémplice come na scorsa de mandolin. Là par la metà dei ani 40, stufo de laorar ntela colònia, el ga vendesto la so pìcola proprietà, par ndar de star ntela region dei campi de Soledade, nte un pìcolo paesel, con depì tombe ntel simitero, che case in torno dela cieseta.

Là el se ga comprà na casa de comèrsio, meio dir na bodega, ma ancora ntei primi giorni che el zera ntel novo afar, el ga savesto che là in torno gavea un omo violento, un vero assassino che, ntela revolussion del 23, el gavea taià e copà tanta gente e che, quando el vegnea al paesel, la paura la se fea sentir tra la populassion e che, quela dimosntrassion de paura la stimolea el so orgólio. I ghe ga dito che ntela bodega, el bevea e magnea sensa gnente pagar e guai se el bodeghero lo contestea. Castelini el scoltea quela stòria, ma sensa dechiarar el so parer sora la audassia e la paura, che la ferosità de quel omo portea a tuti .

Fin che nte una doménega al dopo el meso di, un tosatel el ga gridà a tuta vose che sto omo cativo el rivea e, come de costume porte e finestre le se ga serade. Però, Castelini el ga mantegnesto le porte verte, parché el ga catà che quel bacan no el se meritea la so preocupassion.

Quando sto omo, con òcii de chi vol agredir, el ze ndato rento ntela bodega e de colpo el ga mandà che el ghe servisse caciassa, Castelini che el gavea un iremovìbile sguardo, come se fusse saeta contra saeta, el ghe ga sostentà el vardar e, dopo de farlo sbassar i so òcii prima, el ghe ga dito che caciassa o qualque altra roba sol dopo dei schei.

Dopo de ricever i schei, el ga impienisto un bicieron de caciassa el ghe ga servì, sto omo lo ga besvesto de un colpo e, come se quela caciassa la ghe gavesse dato adrio el coraio, el ga vossiferà:

-Caciassa nantra volta e adesso no stà mia cobrar, o te copo!

E, quando Castelini, el ghe dis nantra volta che, sol dopo dei schei, quel altro el ga piantà un violento pugno par sora del balcon e el ga fato finta de tirar via la daga del fodro, ma Castelini che, el gavea imaginà che la vegnea fora cossì e par tanto el se gavea parecià, come una saeta  el ghe ga saltà adosso, lo ga rabaltà, disarmà e dopo de due o trè pugni lo butà fora par la porta, ndove el pòpolo, quando i lo ga visto disarmà, i ga sercà de far giustìssia par so conta. Ma Castelini che, el zera un omo giusto, nol ga mia lassà che i lo copesse, sol che i lo saresse su, fin che el delegado lo butea in prision.

Dopo de quela barufa, ntela region dei Campi de Soledade, ga coresto la notìssia del contadin che gavea diventà bodeghero. Un omo sémplice, paron de un sguardo iremovìbile, che el ghe vegneva dela so forsa moral.



DE COLONO A BODEGUEIRO



José Castelini era um colono calmo como água de cacimba e autêntico como uma casca de amendoim. Lá pela metade dos anos 40, cansado de trabalhar na roça, vendeu a pouca terra que tinha para ir residir na região dos campos de Soledade, num pequeno povoado com mais sepulturas do que casas.

Ali, comprou uma pequena casa de comércio, ou melhor, uma bodega. Mas, já nos primeiros dias no novo serviço, ficou sabendo de um sujeito com fama de violento que, na Revolução de 23, havia dado morte a vários e que, quando vinha ao povoado, o pânico se manifestava entre a população. Disseram-lhe que, na bodega, bebia e comia sem pagar, e o bodegueiro tinha que aceitar para não apanhar. Castelini escutava aquela história sem declarar sua opinião sobre a audácia do sujeito e o pavor que sua ferocidade provocava.

Até que, a meia-tarde de um domingo, ouviram-se os gritos de um menino anunciando a chegada do homem brabo. Então, como de costume, portas e janelas se fecharam. Mas Castelini manteve as portas abertas, pois achava que todo aquele tumulto não merecia sua preocupação.

Quando o tal sujeito, com olhar de quem está pronto para agredir, entrou na bodega e, de supetão, mandou que lhe servisse cachaça, Castelini, que tinha um olhar irremovível, como se fosse raio contra raio, sustentou-lhe o olhar e, depois de fazê-lo abaixar os olhos, com um sorriso de confiança nos lábios, disse-lhe que cachaça só servia depois de paga.

Depois de receber o dinheiro, serviu um copão de cachaça. O homem bebeu num só gole e, como se aquela cachaça tivesse recuperado sua coragem, gritou:

— Cachaça outra vez, agora sem a paga, ou te mato!

E quando Castelini lhe disse outra vez que só depois de pagá-la, o outro desferiu violento soco sobre o balcão e fez gesto de sacar a adaga. Mas Castelini, que havia imaginado aquela situação e para tanto estava preparado, como um raio saltou por cima do balcão, derrubou-o, desarmou-o e jogou-o porta afora. Ali, o povo, ao vê-lo desarmado, tentou fazer justiça por sua conta, mas Castelini, homem justo, não permitiu.

Depois daquela peleia, correu por toda a região dos campos de Soledade a notícia do colono que virou bodegueiro: um homem simples, que nos olhos tinha um olhar irremovível, proveniente de sua força moral.

Lesi anca:

Nenhum comentário:

Postar um comentário

Gostou?Comente aqui e se possível inscreva-se.

Topo